Nasze pszczoły

Pszczoły rasy kraińskiej linii Zosia

Linia pszczół car Zosia wzięła swój początek z materiału importowanego w latach siedemdziesiątych i dziewięćdziesiątych z wysokich pasm górskich południowych Karpat. Przez wiele lat populacja była doskonalona przez Panią Doc. Zofię Konopacką w Oddziale Pszczelnictwa Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Puławach. Cechami branymi pod uwagę przy selekcji była miodność, zimotrwałość, zdolność rozwoju, łagodność, nierojliwość, odporność na grzybicę wapienną oraz zagospodarowywanie nadstawek. W 2006 roku linia została odkupiona przez Jakuba Młoduchowskiego, jej obecnym właścicielem jest Przemysław Miarka. Kontynuujemy nieprzerwanie prace hodowlane w zakresie doskonalenia cech użytkowych. Pszczoły linii car Zosia są nieco mniejsze od większości krainek. Ubarwienie robotnic jest ciemnoszare z wyraźnymi jasnoszarymi paskami włosków na tergitach. Często jest spotykane zażółcenie w barwie oskórka III tergitu odwłokowego. Tworzą silne rodziny, miód składają równie chętnie w nadstawkach jak i ulach leżakach. Widać wyraźnie rozdzielenie miodni od gniazda. Zbieraczki kontynuują pracę również przy niższej temperaturze oraz przy mżawce. Z powodzeniem wykorzystują również uboższą bazę pożytkową oraz nektar o mniejszej zawartości cukru, dzięki czemu sprawdzają się również w warunkach umiarkowanych i słabych pożytków.

Po otwarciu ula, pszczoły mogą być ruchliwe. Po użyciu niewielkiej ilośsci dymu uspakajają się i dobrze trzymają się plastra. Rodziny zimują dobrze. Matki zazwyczaj rozpoczynają czerwienie nieco później niż większość krainek, jednak dzięki bardzo dynamicznemu czerwieniu rodziny szybko dochodzą do siły. Cecha ta jest szczególnie pożądana przy zimowaniu rodzin na pokarmie z domieszką spadzi oraz przy częstych nawrotach zimna w okresie wiosennym.

 

Pszczoły rasy środkowoeuropejskiej linii Kampinoska

Pszczoły œśrodkowoeuropejskie były podgatunkiem, który bytował pierwotnie na terenie większej czꜶci Europy. Od zachodu zasięg ich występowania ograniczony były Pirenejami i  Atlantykiem. Na wschodzie zasiedlały tereny aż po Ural. Południową granicą ich naturalnego występowania były przedgórza Alp i Karpat. Na północy występowały aż po północne krańce Półwyspu Skandynawskiego.

Liczebność populacji pszczół środkowoeuropejskich zaczęła dramatycznie spadać od lat 60-tych XX-go wieku, kiedy rozpoczął się masowy import pszczół obcych ras, jak również została opanowana technika sztucznej inseminacji matek pszczelich.

Większość miejscowych populacji uległa zmieszańcowaniu z pszczołami kraińskimi i kaukaskimi. Owe złośliwe i małomiodne mieszańce, pszczelarze zastąpili z czasem pszczołami z nowych modnych linii hodowlanych. Naturalnym jest bowiem dążenie każdego hodowcy, w tym również pszczelarza, do uzyskania maksymalnie wysokich wyników produkcyjnych.

Jednak z drugiej strony, musimy pamiętać, że genotyp pszczoły środkowoeuropejskiej pozostawiony sam sobie, uległyby niewątpliwie do dnia dzisiejszego całkowitej zagładzie. Mimo, że wykorzystanie gospodarcze pszczół środkowoeuropejskich jest dziś minimalne, można by nawet powiedzieć symboliczne, to jednak potrzeba ochrony tych pszczół jest bezdyskusyjna. Reprezentują one wiele cech nie spotykanych u innych podgatunków pszczoły miodnej. Na uwagę zasługuje przede wszystkim dobre zimowanie rodzin, dynamika rozwoju wiosennego przystosowana do naszych warunków klimatycznych, doskonałe wykorzystanie intensywnych, letnich pożytków, mniejsza skłonność do rabunków niż u pszczół kraińskich i kaukaskich oraz rojliwość, która w dzisiejszej gospodarce pasiecznej jest niepożądana, lecz jeszcze przed zaledwie stu laty, rójka była wielce ceniona jako podstawowa metoda powiększania pasieki.

 

Populacja pszczół rasy kaukaskiej

Utrzymujemy również pszczoły rasy kaukaskiej. Posiadany aktualnie materiał hodowlany tej rasy pozyskiwalimy z różnych źródeł. Utrzymywana populacja nie wywodzi się z konkretnej linii hodowlanej. Naszym zamierzeniem jest poprowadzenie programu hodowlanego pszczoły kaukaskiej, w którym głównym celem hodowlanym byłoby zwiększenie długości języczka pszczół robotnic. Wśród wielu cech użytkowych rasy kaukaskiej zasługujących na uznanie, długość języczka pszczół robotnic wydaje się cechą, w której najszybciej (z racji wysokiej odziedziczalności) można uzyskać postęp hodowlany.

Dodaj komentarz